‘Prima’ is niet wat ik wil!

“Prima!”

Ik hoor het mijn juffen op de basisschool nog zeggen. Of het stond bij een toets die ‘prima’ gemaakt had, naast de rode krul. 
Het is ook een tijdje een woord geweest dat heel veel gebruikt werd. Het ging ‘prima’ met je, of we vonden iets een ‘prima’ plan. 
Ik spreek de laatste tijd steeds vaker meiden die niet blij zijn met ‘prima’! Waar zit ‘m dat in?
Ik herken dat gevoel in ieder geval wel! Jij?? Voor mij heeft het twee kanten..

Aan de ene kant willen we niet ‘prima’ want dat voelt als ‘net niet’. Terwijl je vroeger nog blij werd als je juf dat woord op je blaadje schreef, bekruipt je nu een onbevredigend gevoel bij dit woord.
Want in een wereld waarin alles mogelijk is, we alle mooie dingen van anderen op social media breed uitgemeten gepresenteerd krijgen en we verschillende dating apps kunnen gebruiken op zoek naar de ‘ware’ gewoon vanaf je bank, is ‘prima’ niet meer de standaard. Prima is niet genoeg. Prima is niet wat we willen. We willen overal het beste uithalen en  doen het niet voor minder. Toch?!

Niet iedereen snapt dat gevoel van:

“Ik wil niet prima”

Snap jij het? Heeft het met de millennials te maken? Het dertigersdilemma? Quarterlife crisis? Woorden die de laatste tijd superhot zijn!
Ik weet het niet precies, maar ik heb geloof ik wel een idee.

Ik geloof dat dingen gewoon veranderen. Waar onze ouders blij waren met ‘prima’, hen dat vastigheid en duidelijkheid gaf, daar zien ‘wij’ nu liever ‘supervet’, ‘tof’ of wat dan ook. Vastigheid beangstigd ons eerder dan dat het ons een fijn gevoel geeft. Liever jobhoppen tot we er bij neer vallen dan jarenlang werk doen dat helemaal zo leuk niet is.
Avontuur is niet ‘prima’, maar is supergaaf! Leven! is niet prima, maar supervet!

Ik herken dat gevoel heel erg. Mijn baan was leuk, maar het enthousiasme van tijdens mijn sollicitatie 8 jaar geleden was niet meer hetzelfde, niet omdat het minder leuk was, wel omdat ik veranderd was. Mijn baan gaf mij superveel voldoening, keiveel kansen en ik was er hartstikke graag, maar het gevoel van:

“Ik kan nog zoveel meer…”

.. bleef wel aanwezig.
Waar anderen mij misschien wispelturig of chaotisch kunnen vinden, merk ik zelf steeds meer dat dit gewoon is wie ik ben.
Ik herken me niet in mensen met jarenlang dezelfde hobby. Ik ervaar niet dat fijne gevoel van sommige mensen als ze ieder jaar dezelfde vakantie vieren. Ik voelde me nooit ‘logopedist’ alleen. Ik voelde altijd al dat ik meerdere ‘functies’ heb. Schrijver, student, buurvrouw, coach, ontdekker, dochter, vriendin, ontwikkelaar, zus, bedenker, taalkundige, inspirator, spreker, grappenmaker (misschien meer voor mezelf dan voor een ander, maar toch..!)… You name it.
Voor mij past één functie niet. En ik kan me zo voorstellen dat dat maakt dat ‘prima’ niet altijd past.

Leven! staat niet gelijk aan prima, wel aan avontuur in rust. Aan ontdekken en doen wat jou blij maakt. Aan durven staan voor jezelf in liefde voor jouw omgeving. Aan minder oordelen over onafgemaakte plannen en veranderingen. Veranderingen in dromen, plannen, wensen en Leven!

Nooit meer ‘prima’ op het blad van jouw leven, maar supermegavetgaafcoolchill. Of in ieder geval gewoon ‘anders’ dan prima.. 🙂

En laat ik eerlijk zijn… Geloof me.. Soms vind ik een dag ‘prima’ helemaal prima! Dan wil ik niets anders dan gewoon even gewoon… En dat is dus de andere kant van het verhaal…

Maar over het algemeen……

Leef!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s